skoliosi1Σκολίωση είναι η στροφική ελικοειδής παραμόρφωση της ανθρώπινης σπονδυλικής στήλης στο χώρο.

Η σπονδυλική στήλη ενός ασθενούς με σκολίωση μοιάζει περισσότερο με “C” ή “S”, παρά με ευθεία γραμμή στην κατά μέτωπο ακτινογραφία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παρατηρείται ανισορροπία στο ύψος και την προβολή της ωμοπλάτης, στο ύψος των ώμων, στις γραμμές της λεκάνης καθώς και προβολή πλευρικού ύβου όταν το παιδί σκύβει μπροστά.  

 

 

Η σκολίωση διακρίνεται σε τρείς κατηγορίες:skoliosi2

  • Ιδιοπαθής σκολίωση, η αίτια της οποίας είναι άγνωστη. Αποτελεί το 85% – 90% των περιπτώσεων και αναπτύσσεται συνήθως στην ηλικία των 10 – 13 ετών.
  • Συγγενής σκολίωση, που είναι η δημιουργία πλάγιων κυρτωμάτων εξαιτίας συγγενών ανωμαλιών κατά τη μορφή, το μέγεθος ή το διαχωρισμό των σπονδύλων. Παρατηρείται πολύ νωρίς, κατά τη φάση ανάπτυξης του ασθενούς.
  • Νευρομυϊκή σκολίωση, η οποία προκαλείται ως παράλληλο σύμπτωμα κάποιας άλλης σοβαρής ιατρικής κατάστασης, όπως: ανωμαλία νευρομυϊκού συστήματος, γενετική και χρωμοσωμική ανωμαλία κ.λπ.

Η ιδιοπαθής σκολίωση παρατηρείται πιο συχνά στα κορίτσια και κάνει την εμφάνισή της στην ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο πριν ή κατά τα αρχικά στάδια της εφηβείας, όταν η ανάπτυξη του σκελετού είναι ραγδαία. Επιδεινώνεται ανάλογα με τον ρυθμό σωματικής ανάπτυξης του παιδιού και σταθεροποιείται με το τέλος αυτής. Είναι αρκετά συχνή, πιο συχνή απ’ ότι γενικά πιστεύεται και στη χώρα μας αφορά το 2%-3% του πληθυσμού.

skoliosi3
Η διάγνωση γίνεται με εκτέλεση ειδικών ακτινογραφιών της θωρακικής και οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης που λαμβάνονται σε όρθια θέση. Στις ακτινογραφίες γίνεται μέτρηση της γωνίας της πλάγιας σκολίωσης και της στροφής, και καθορίζεται το είδος της σκολίωσης. skoliosi4

Οι γωνίες αυτές σε συνδυασμό με το βαθμό σκελετικής ωρίμανσης του ασθενούς καθώς και της κλινικής εικόνας χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση της εξέλιξης της πάθησης και του τρόπου αντιμετώπισης.  
​Οι τρόποι αντιμετώπισης είναι τρείς: παρακολούθηση, χρήση κηδεμόνα και χειρουργική αντιμετώπιση. Όλες οι άλλες μορφές αντιμετώπισης, μετά από εκτεταμένες μελέτες σε μεγάλες σειρές παιδιών, έχουν αποδειχθεί ανούσιεςκαι αναποτελεσματικές, όπως η γυμναστική, η χειροπρακτική, η φυσικοθεραπεία κ.α. 
​Όμοια δεν υπάρχει κανένας λόγος να τροποποιήσει ένα παιδί της δραστηριότητές του διότι καμία δραστηριότητα δεν επηρεάζει το κύρτωμα.